ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω

ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Κυρ Οκτ 09, 2011 9:49 am

ΤΙΤΛΟΣ ΒΙΒΛΙΟY ΣYΓΓΡΑΦΕΑΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

Η πριγκίπισσα της Παλμύρας Ζωή Βαλάση Κέδρος

Για την πατρίδα Πηνελόπη Δέλτα Εστία

Τον καιρό του Βουλγαροκτόνου Πηνελόπη Δέλτα Εστία

Κάποτε στη Βασιλεύουσα Αγάπη Ευαγγελίδη Άγκυρα

Βυζάντιο σε εικόνες: (τόμοι Ι - VI ) Σοφία Ζαραμπούκα Πατάκη

Ιουστινιανός Δανάη Ζάνου Μίνωας

Βασίλειος Διγενής Ακρίτας Καλοκύρη Ελένη, Καλοκύρης Δημήτρης Κέδρος

Η επαναστάτρια και ο Σύλλας Κώστας Καραστάθης Ακρίτας

Διγενής Ακρίτας Ανδρέας Καρκαβίτσας Σμυρνιωτάκης, Πέλλα

Κόκκινη κλωστή δεμένη: το παραμύθι των υφασμάτων Πάρη Καλαμάρα Καλειδοσκόπιο

Απ’ των κάστρων τις χρυσόπορτες Ταξιάρχης Κόλλιας Καλειδοσκόπιο

Κωνσταντίνος Παλαιολόγος (Α΄ - B΄) Κώστας Κυριαζής Εστία

Κωνσταντίνος ο Μέγας Κώστας Κυριαζής Εστία

Ηράκλειος Κώστας Κυριαζής Εστία

Θεοφανώ Κώστας Κυριαζής Εστία

Ρωμανός ο Δ΄ ο Διογένης Κώστας Κυριαζής Εστία

Η Δ΄ Σταυροφορία Κώστας Κυριαζής Εστία

Ιστορίες γύρω από την Ακρόπολη Πηνελόπη Μαξίμου Μίνωας

Μανουήλ Κομνηνός. Ο ιππότης αυτοκράτορας Πηνελόπη Μαξίμου Στοχαστής

Μορφές Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Πηνελόπη Μαξίμου Στοχαστής

Ιστορίες από το Βυζάντιο (τόμοι α΄- γ΄) Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη Πατάκη

Η Πόλις εάλω Νικολό Μπάρμπορο, Κωνσταντίνος Φραντζής Λιβάνη

Στα Βυζαντινά χρόνια Άκης Λαδικός Λιβάνη

Η Δοξανιώ Μαρία Λαμπαδαρίου Πόθου Κέδρος

Νικηφόρος Φωκάς Μαρία Λαμπαδαρίου Πόθου Κέδρος

Το τέλος του Βυζαντίου Μαρίζα Ντεκάστρο Ακρίτας

Βυζαντινή τέχνη Μαρίζα Ντεκάστρο Κέδρος

Διαβάζοντας τις βυζαντινές εικόνες Μαρίζα Ντεκάστρο Ακρίτας

Ανδρόνικος ο Α΄, ο φιλόλογος Αυγή Παπάκου Αδελφοί Κυριακίδη

Θεοδώρα, η Τραπεζούντια πριγκίπισσα Αυγή Παπάκου Αδελφοί Κυριακίδη

Μείνατε ώδε και γρηγορείτε Ευγενία Περιορή Φυτράκη

Η φωτιά που δε σβήνει Χάρης Σακελαρίου Καστανιώτη

Βυζαντινός εσπερινός Χρήστος Σαμουηλίδης Λιβάνη

Στην πόλη του Αϊ Δημήτρη Κίρα Σίνου Κέδρος

Άννα και Θεοφανώ Κίρα Σίνου Κέδρος

Το ασημένιο μενταγιόν Κίρα Σίνου Κέδρος

Πρόσκληση σε γεύμα Ελένη Σταμπόγλη Καλειδοσκόπιο

Στον ίσκιο του δικέφαλου Καλλιόπη Σφαέλλου Ψυχογιός

Θεοδώρα Λούφα Τζοάννου Άγκυρα

Κωνσταντίνος Παλαιολόγος Λούφα Τζοάννου Άγκυρα

Περπατώντας στους αιώνες Νίτσα Τζώρτζογλου Καστανιώτη

Ψηφίδες του Βυζαντίου Εκπαιδευτικό υλικό Πρόγραμμα «Μελίνα εκπαίδευση και πολιτισμός», Υπουργείο Πολιτισμού, Διεύθυνση Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων.

ΠΗΓΗ ΤΩΝ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ: Βιβλίο Ιστορίας της Ε' τάξης του δημοτικού

http://digitalschool.minedu.gov.gr/modules/ebook/show.php/DSDIM-E105/157/1111,4054/

ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 1032
Ημερομηνία εγγραφής : 10/07/2008

Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Απ: ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Κυρ Οκτ 09, 2011 9:57 am

Ένα μικρό απόσπασμα από το αγαπημένο βιβλίο της Πηνελόπης Δέλτα:

ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΟΥ ΒΟΥΛΓΑΡΟΚΤΟΝΟΥ

Λένε πως είναι για παιδιά. Λέω πως πρέπει να το διαβάζουμε και οι μεγάλοι.

σελ. 174


- Μιχαήλ, είπε έξαφνα ο Κωνσταντίνος, θα φύγω.

Ο Μιχαήλ ανατρίχιασε.

- Το ήξερα πως θα μου το έλεγες αυτό. Το έβλεπα από τη νευρικάδα σου τώρα τελευταία, είπε, και το περίμενα κάθε μέρα. Μα δε θα περιμένεις τον Νικήτα;

- Ο Νικήτας αργεί, αποκρίθηκε ο Κωνσταντίνος. Έπειτα για να τον περιμένω; Όποταν θέλω να μάθω πού βρίσκεται, δεν έχω παρά να πάγω στον πρώτο ελληνικό σταθμό και να δώσω το σύνθημα, κι αν δεν το ξέρουν εκεί, πάγω παρακάτω. Κι επιτέλους, αν δεν τον βρω αμέσως, τι πειράζει;

- Και πού θα πας;

- Πίσω.

- Στους Βουλγάρους;

- Βέβαια.

Πέρασε λίγη ώρα.

Ο Κωνσταντίνος συλλογίζουνταν περιφέροντας το βλέμμα του εδώ κι εκεί στον πυκνό πράσινο θόλο πάνω από το κεφάλι του, και ο Μιχαήλ τον κοίταξε. Η καρδιά του χτυπούσε δυνατά.

- Κωνσταντίνε, είπε με πολλή συγκίνηση, μην πάμε πια πίσω στους Βουλγάρους!

Ο Κωνσταντίνος σήκωσε λίγο το κεφάλι και κοίταξε το φίλο του, και πάλι ξαπλώθηκε στο χόρτο.

- Όχι, Μιχαήλ, είπε ήσυχα, δεν εννοούσα να ξαναρχίσομε τη ζωή της σκλαβιάς που ζήσαμε ως τώρα, ούτε είναι πια χρήσιμο, νομίζω. Λέγω να κάνομε ζωή ελεύθερη, γυρνώντας εδώ κι εκεί, πότε με τη μια πρόφαση, πότε με την άλλη. Είναι το καλύτερο μέσον τώρα για να μαζεύομε πληροφορίες και για να μεταφέρνομε γρήγορα τις ειδήσεις. Χρήματα έχω ακόμα μερικά. Εσύ έχεις;

- Κωνσταντίνε, είπε πάλι ο Μιχαήλ, άφησε πια αυτή την τέχνη...

Ο Κωνσταντίνος ανασηκώθηκε.

- Γιατί; ρώτησε σοβαρά.

- Μπορούμε να κάνομε άλλη δουλειά, πολύ πιο όμορφη!... Άκουσε, Κωνσταντίνε! Σου είπα πώς πήγα στο στρατόπεδο και πως ο Αυτοκράτορας μου φέρθηκε σα να είχα κάνει κάτι σπουδαίο. Μα δε σου είπα και τα παρακάτω.

- Σαν τι;

- Ο Αυτοκράτορας με διόρισε υπασπιστή του, και μου έδωσε να καταλάβω πως με κάνει τουρμάρχη σαν ξαναγυρίσω στο στρατόπεδο. Είχα ζητήσει την άδεια να φύγω με το Νικήτα, και ο Αύγουστος με φώναξε στη σκηνή του και μου είπε: "Πήγαινε πίσω αφού το θέλεις, μα να ξέρεις πως όποταν γυρίσεις, η θέση σου σε περιμένει." Και πρόσθεσε: "Δεν ξεχνώ ποτέ εκείνους που με υπηρέτησαν με αφοσίωση." Εσύ, Κωνσταντίνε, πρόσφερες περισσότερες υπηρεσίες από μένα. Σε φθάνει πια αυτή η ζωή! Και η αμοιβή σου θα είναι ακόμα μεγαλύτερη από τη δική μου.

- Σου είπε ο Αυτοκράτορας πως η υπηρεσία που κάμνομε είναι περιττή; ρώτησε ο Κωνσταντίνος.

- Όχι, απεναντίας, ομολόγησε ο Μιχαήλ. Ο Δαφνομήλης μου είπε πως αυτή την ώρα, ένας πιστός κατάσκοπος είναι χρησιμότερος και από ένα στρατηγό ακόμα.

Ο Κωνσταντίνος χαμογέλασε.

- Και θέλεις από τώρα να ζητήσομε ησυχία; είπε.

- Ποιος μιλά για ησυχία; Να πολεμάς με τον Αυτοκράτορα, το ονομάζεις ησυχία; Κοίταξε τον Βοτανειάτη, που ήταν στρατηγός της Θεσσαλονίκης, τι τραγικά που πέθανε! Δες τον Δαφνομήλη που πήρε το Δυρράχιο, τον Νικηφόρο Ξιφία που πήρε την Πρεσθλάβα. Πόσα χρόνια πολεμούν από τότε, σε βουνά και πεδιάδες!... Κι εμείς έτσι θα πολεμήσομε, Κωνσταντίνε, μα με τ' όνομά μας, στ' ανοιχτά πια! Αχ, τι αηδία που μου φέρνει η ζωή που κάναμε ως τώρα, να κρυβόμαστε αδιάκοπα, να δειχνόμαστε άλλο από κείνο που είμαστε...

- Γιατί το βρίσκεις άσχημο, Μιχαήλ; ρώτησε ήσυχα ο Κωνσταντίνος.

- Σου είπα, γιατί φαινόμαστε άλλο από κείνο που είμαστε, γιατί τρώμε προσβολές και ταπεινώσεις που δεν μπορούμε και δε θέλομε να εκδικήσομε, γιατί φαινόμαστε δούλοι ταπεινωμένοι και δειλοί...

- Και αυτό είναι άσχημο; είπε σκεπτικά ο Κωνσταντίνος.

Με το κεφάλι ακουμπισμένο στο χέρι, κοίταξε μακριά, μακριά, και το βλέμμα του χάνουνταν πέρα, στ' αντικρινά δάση, χωρίς να βλέπει.

- Μιχαήλ, είπε επιτέλους, πρέπει χωρίς άλλο να πας στο Βασιλέα. Το μέλλον σου είναι κει. Όποια υπηρεσία κι αν αναλάβεις εκεί, θα την κάνεις καλύτερα παρά τούτη που δεν την αγαπάς.

- Και συ, Κωνσταντίνε;

- Εγώ θα μείνω εδώ.

- Κωνσταντίνε!

- Εγώ θα μείνω εδώ γιατί δεν ντρέπομαι τη δουλειά μου... Βλέπεις, Μιχαήλ, εγώ νιώθω τα πράματα αλλιώτικα. Δε συλλογίστηκα ποτέ αν είναι όμορφο ή άσχημο να κρύβομαι και να φαίνομαι άλλο από κείνο που είμαι. Είδα ένα έργο μπροστά μου, έργο που έπρεπε να γίνει. Είδα μιαν αποστολή που μέσον του Δαφνομήλη μας εμπιστεύθηκε ο Βασιλέας. Και την είδα χρήσιμη, αναγκαία για τον τόπο μου. Ποτέ δε μου πέρασε από το νου να σκεφθώ αν αυτό που κάνω φαίνεται όμορφο ή άσχημο για το άτομό μου, - γιατί μόνο το άτομό μου μπορεί απ' αυτό να πειραχτεί - ούτε που μπορεί να με πάγει. Ο Βασιλέας, στη μεγάλη αυτή πάλη, έχει ανάγκη από ανθρώπους που, αψηφώντας κινδύνους και στερήσεις, να μαθαίνουν και να του λέγουν τους σκοπούς του εχθρού, και να τους προλαβαίνει εκείνος. Αυτό έκανα. Αν νόμιζα πως μπορούσα αλλιώτικα να ενεργήσω, χρησιμότερα για το συμφέρον της πατρίδας, θα το έκαμνα. Αλλά δεν το βλέπω.

- Κι εκεί μπορείς να υπηρετήσεις, και να δώσεις ακόμα και τη ζωή σου ηρωικά!

- Ναι, βέβαια! Μα εκεί βρίσκει ο Αυτοκράτορας όσους θέλει. Ένας περισσότερος, ένας λιγότερος, διαφορά δεν κάνει. Εδώ είμαστε λίγοι, η δουλειά μας είναι δύσκολη. Δεν αρκεί να είναι κανείς γενναίος. Την τέχνη αυτή την ξέρομε μεις καλά. Τις υπηρεσίες που μπορώ να προσφέρω εδώ, για τον τόπο μου και το Βασιλέα μου, εκεί δε θα μπορούσα να τις κάνω ποτέ!

- Κωνσταντίνε, ξέσπασε με απελπισία ο Μιχαήλ, είναι άσχημη η διπλοπρόσωπη, η δόλια τέχνη του κατασκόπου! Είναι άτιμη.

Ο Κωνσταντίνος σηκώθηκε όρθιος. Του φάνηκε του Μιχαήλ σαν πιο ψηλός, σαν πιο μεγάλος.

- Καμιά δουλειά δεν είναι άσχημη, όσο δεν την ασχημίζει εκείνος που την κάμνει, είπε. Άνθρωπος που εργάζεται χωρίς καμιάν οπισθοβουλία, που δίνει τη ζωή του χωρίς υπολογισμούς, ξέροντας πως τίποτα δεν έχει να κερδίσει από τη θυσία, απεναντίας μάλιστα, πως αν ανακαλυφθεί και αν πιαστεί, σε βασανιστήρια θα τελειώσει, και όμως εξακολουθεί το έργο του, ο άνθρωπος αυτός άτιμος δεν μπορεί να είναι... Είτε κατασκοπεία ονομάσεις τη δουλειά μου, είτε τυφλή αφοσίωση στην Πατρίδα, η λέξη δε με μέλλει, ούτε αλλάζει την πράξη μου... Στέκω ψηλότερα από την πράξη μου, Μιχαήλ, γιατί ο σκοπός της είναι αγνός και πατριωτικός. Την αποστολή μου τη βλέπω όμορφη!... Και γι' αυτό μένω.

- Κωνσταντίνε!...

- Ναι, θα μείνω. Και το έργο μου θα το εξακολουθήσω. Και όλοι οι τίτλοι και οι βαθμοί που μπορείς ακόμα να μου υποσχεθείς στο στρατόπεδο του Αυτοκράτορα, και όλες οι δόξες, δε θα με κάνουν ν' αφήσω την αφανή, την κρυφή μου δουλειά, που την ξέρω αναγκαία και που την αγαπώ για τη μυστική της ομορφιά.

Μια στιγμή ακόμα στάθηκε, κοιτάζοντας το φίλο του. Ύστερα γύρισε να φύγει.

Μα το πονεμένο υπερήφανο βλέμμα του είχε πάγει στην καρδιά του Μιχαήλ. Μ' έναν πήδο σηκώθηκε και στάθηκε μπροστά του.

- Κωνσταντίνε, είπε, σε πόνεσα!...

Ο Κωνσταντίνος πήρε τα δυο χέρια του φίλου του που ήταν ακουμπισμένα στους ώμους του και τα έσφιξε με πολλήν αγάπη.

- Ναι, είπε σιγά, πόνεσα βλέποντας πως είμαστε τόσο διαφορετικοί! Δεν το είχα αντιληφθεί ποτέ... Νόμιζα πως μια ψυχή μας ένωνε...

Μαζί πήραν το δρόμο του μοναστηριού, ο καθένας βυθισμένος στις σκέψεις του.


ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 1032
Ημερομηνία εγγραφής : 10/07/2008

Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης